Fragment

Het Zieltje
Er was eens een klein Zieltje, dat van bovenaf de Aarde bekeek. Ze was erg onder de indruk van wat zich daar beneden allemaal afspeelde en het leek haar geweldig om daar ook te zijn. Elke dag rende ze naar de plek van waaruit ze de Aarde goed kon overzien en steeds zuchtte ze diep: 'Kon ik daar ook maar naartoe.'
Op een dag, terwijl ze weer eens zat te fantaseren hoe het daar beneden op Aarde zou zijn, hoorde ze plotseling een stem die zei: 'Zou je echt zo graag naar de Aarde willen?' Verbaasd keek ze op. Naast haar stond een oude man met een lange witte baard. Hij lachte vriendelijk naar haar.
'Wie bent u?' vroeg het Zieltje. 'Ik heb u hier nog nooit gezien.'
'Ik ben hier om je een voorstel te doen,' zei de oude man. Hij ging in het gras zitten en nodigde het Zieltje uit om naast hem te komen zitten. 'Ik heb je nu al een paar keer hier zien zitten en hoorde steeds maar weer dat je zo graag naar de Aarde zou willen. Ik ben nu hier om je te vertellen dat, als je dit echt wilt, het ook mogelijk is.'
Stomverbaasd staarde het Zieltje de oude man aan. 'Echt waar, zou dat echt zomaar kunnen? Maar hoe dan, de Aarde is zó ver weg, ik kan daar toch niet zomaar naartoe!'
'Nee, niet zomaar,' zei de oude man. 'Er gaat heel wat aan vooraf, maar het kan wel.'
Opgewonden sprong het Zieltje op en begon te dansen. 'Hoera,' riep ze, 'mijn droom komt uit. Ik ga naar de Aarde!'
De oude man bekeek het tafereel glimlachend en zei: 'Nou kom dan maar met me mee, dan zal ik je precies uitleggen wat je allemaal moet doen...'