We begonnen met een Weesgegroetje en plotseling gingen zijn ogen wagenwijd open en verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht. Het was alsof hij dacht: ‘Hé dit ken ik!’ Daarna sloot hij ze weer. Dit was een bijzonder moment omdat hij sinds de vorige dag niet meer wakker was geweest. We bleven een poosje doorgaan met bidden omdat we gezien hadden dat dit hem goed deed. Hij werd er duidelijk rustiger van.
Mijn vader haalde weer diep adem en we zaten eigenlijk allemaal te wachten op het moment waarop er weer een ademhaling volgde. Maar die kwam niet.
Plotseling zag ik een groot en schitterend licht op hem afkomen. Ik voelde dat de anderen dit niet zagen en ik bleef doodstil zitten. Toen zag ik hoe de ziel van mijn vader zich losmaakte uit zijn lichaam en ineens stond hij ernaast. Hij zag er gewoon uit als mijn vader, alleen heel transparant, en hij straalde een heel mooi zacht licht uit. Ik zag hoe mijn vader eerst heel verbaasd naar zijn lichaam keek en toen naar mij. Hij voelde denk ik, dat ik hem kon zien. Het was alsof we samen in een cocon zaten en er niets anders was dan wij twee. Mijn vader kwam naar me toe en kuste me op mijn voorhoofd en zei vol ontroering: ‘Dankjewel lieverd!’ Toen draaide hij zich om en zweefde naar het licht. Hij keek nog een keer om en zwaaide naar me. Daarna werd hij opgenomen door het schitterende licht.
Als in een roes hoorde ik de rest van de familie zachtjes huilen en zeggen dat het gebeurd was. Nog steeds zat ik met het hoofd van mijn vader in mijn armen en was totaal overdonderd. Diep ontroerd was ik en dankbaar voor wat ik zojuist had mee mogen maken; het voelde als een groot, laatste cadeau van mijn vader aan mij.